Οι θεμελιώδεις κανόνες της αγωνιστικής ποδηλασίας

Ένας αγώνας ποδηλασίας δρόμου δεν ακολουθεί την τυπική μορφή των περισσότερων άλλων αθλημάτων. Δεν υπάρχουν περίοδοι και ημίχρονα, αλλά οι αγώνες ακολουθούν συχνά την ίδια σειρά γεγονότων. Μπορεί να φαίνεται ότι υπάρχουν χιλιάδες διαφορετικά σενάρια που θα μπορούσαν να υπάρχουν, με τόσες πολλές μεταβλητές μέσα στον αγώνα (π.χ. τα δυνατά και αδύνατα σημεία του κάθε αθλητή, το έδαφος, τις καιρικές συνθήκες κ.λπ.). Αν όμως αγωνιζόμαστε για πολύ καιρό, θα αρχίσουμε να  καταλαβαίνουμε ότι τα ίδια σενάρια επαναλανβάνονται συχνά…

Ακολουθούν μερικές συμβουλές για την κατανόηση των αγώνων δρόμου, για να δώσουμε στον εαυτό μας μια ευκαιρία να κερδίσει:

Διατηρούμε την ενέργειά μας

Οι αγώνες συχνά καταλήγουν σε μόνο τρεις, τέσσερις ή πέντε εκρηκτικές προσπάθειες. Κλείνοντας το κενό, κάνοντας απόσπαση, μένοντας στη ρόδα πάνω στο βουνό, κυνηγώντας την επίθεση ή δίνοντας τα πάντα στο τελικό σπριντ.

Αυτά είναι! Αυτές οι κρίσιμες στιγμές θα απαιτήσουν όμως την προσπάθεια της ζωής μας. Δεν σπαταλάμε την ενέργειά μας σε πράγματα που δεν έχουν σημασία.

Εξοικονομούμε την ενέργεια για το τελευταίο 1/3 του αγώνα. Τις περισσότερες φορές, η νικητήρια κίνηση θα γίνει αυτήν την περίοδο. Θα δείτε πολλούς να προσπαθούν να ξεφύγουν από την αρχή του αγώνα. Είναι ωραία, αφήστε τους να ξεφύγουν.

Γνωρίζουμε τον ανταγωνισμό

Η παραπάνω δήλωση, να αφήνουμε τις πρόωρες επιθέσεις, έχει εξαιρέσεις  – μερικές φορές θα πρέπει να ακολουθήσουμε την πρόωρη επίθεση: Εάν οι ισχυρότεροι πέντε αθλητές αποφασίσουν να επιτεθούν στην αρχή μιας κούρσας 100 χιλιομέτρων και γνωρίζουμε ότι έχουν ανθρώπους που εργάζονται για αυτούς, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε την επίθεση.

Χρειάζεται απλά να βρισκόμαστε με τη σωστή ομάδα. Αυτό έχει να κάνει περισσότερο με το συνδυασμό των αθλητών και όχι με τη δύναμη τους (αλλά και τα δύο συχνά πηγαίνουν χέρι-χέρι).

Ένα πελοτόν θα είναι σχεδόν πάντα ταχύτερο από ένα μικρό γκρουπ αθλητών. Δεν είναι θέμα πόση χρονική διαφορά μπορούμε να πάρουμε, όσο το πόσο χρόνο θα μας επιτρέπουν να πάρουμε.

Γνωρίζουμε τη διαφορά

Πάντα δίνουμε προσοχή στη διαφορά που έχουν οι αποσπασμένοι.

Εάν μπορούμε να δούμε τους αποσπασμένους, βάζουμε ένα ορόσημο και μετράμε το χρονικό διάστημα από τη στιγμή που ο τελευταίος αναβάτης το περάσει μέχρι το μπροστινό μέρος του πελοτόν.

Αυξάνεται ή μειώνεται; Πάντα πρέπει να γνωρίζουμε την κατάσταση του αγώνα, ώστε να προσαρμόζουμε την στρατηγική μας.

Επίθεση με σκοπό

Μήπως θυμόμαστε τις στιγμές, όπου κάποιος επιτίθεται και όλοι οι άλλοι στο πελοτόν κάθονται κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον, ενώ περισσότεροι αθλητές αποσπώνται; Μήπως έχουμε σκεφτεί ότι «αυτή είναι η κίνηση και την έχω χάσει τελείως;»

Υπάρχει μια τέχνη στις αποσπάσεις και η αντίδραση του πελοτόν θα διαφέρει ανάλογα με το πώς κάνουμε την επίθεση.

Συμβουλή: Συχνά η καλύτερη στιγμή για να επιτεθούμε, είναι μετά από μια σειρά κινήσεων όταν οι αθλητές που καλύπτουν τις επιθέσεις, είναι κουρασμένοι ή ψυχολογικά φθαρμένοι. Πρέπει να επιτεθούμε δυνατά για να ξεφύγουμε!

Η “μαλακή επίθεση” λειτουργεί λαμπρά, αν θέλουμε να γλιστρίσουμε μπροστά, χωρίς αντίδραση από το πελοτόν. Συχνά θα μας αφήσουν να απομακρυμθούμε, γιατί δεν μας βλέπουν ως απειλή.

Βεβαιωνόμαστε ότι το κάνουμε σε μια κρίσιμη στιγμή του αγώνα, όπου η κίνησή μας θα δημιουργήσει μια καλή κατάσταση για έναν συναθλητή μας.


Γνωρίζουμε τον άνεμο

Πρέπει να γνωρίζουμε την κατεύθυνση που φυσάει ο άνεμος, κατά τη διάρκεια του αγώνα. Οι πλάγιοι άνεμοι μπορούν να χωρίσουν το πελοτόν σε πολλαπλά γκρουπ.

Συμβουλή: Εάν ο αγώνας πλησιάζει σε στροφή και έχουμε ισχυρό κόντρα ή ουριο άνεμο, προωθούμαστε στο μπροστινό μέρος του πελοτόν πριν από τη στροφή. Όσο πιο δύσκολο μπορεί να φανεί, είναι πολύ πιο εύκολο να βρισκόμαστε μπροστά σε σχηματισμό βεντάλιας, παρά στο πίσω μέρος προσπαθώντας να κολλήσουμε.

Φυσικά, όλοι θα θέλουν να είναι μπροστά. Ευτυχώς όμως, πολλοί δεν θα έχουν μελετήσει την πορεία και πολλοί άλλοι θα πιαστούν στον ύπνο.

Γνωρίζουμε τις δυνάμεις μας

Είμαστε αδύναμοι στις αναβάσεις; Τοποθετούμαστε στο εμπρός γκρουπ όταν αρχίσει η ανάβαση και σιγά-σιγά παρασυρόμαστε πίσω στο πελοτόν, έτσι ώστε να χρησιμοποιήσουμε όσο το δυνατόν λιγότερη ενέργεια.

Είμαστε αδύναμοι στο ομαδικό σπριντ; Τότε είναι καλύτερο να προσπαθήσουμε να κερδίσουμε μέσα από ένα μικρό γκρουπ.

Είμαστε καλοί στην ατομική χρονομέτρηση; Τότε προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια κατάσταση, όπου μπορούμε να κερδίσουμε μόνοι μας.

Μελετάμε τον τερματισμό

Οι περισσότεροι αγώνες δρόμου, σε ερασιτεχνικό επίπεδο, τερματίζουν εκεί που εκκίνησαν.

Συμβουλή: Πριν τον αγώνα, ποδηλατούμε ανάποδα τα τελευταία 5 χλμ, κάνοντας ταυτόχρονα και το ζέσταμα μας. Κοιτάμε το οδόστρωμα, τυχόν κλίσεις, λακούβες, στροφές, απομνημονεύοντας κάθε λεπτομέρεια και διατηρώντας την απόσταση στο μυαλό μας.

Οι αγώνες κερδίζονται μόνο στον τερματισμό και θα πρέπει όλη η σκληρή δουλειά που έχουμε κάνει, να πιάσει τόπο.

Εκτιμάμε την τελική απόσταση

Η συνήθης έννοια της έναρξης του σπριντ στα τελευταία 200 μ, είναι στην πραγματικότητα αρκετά αυθαίρετη. Είναι σωστό, σε εντελώς επίπεδους τερματισμούς.

Αν όμως τερματίζουμε σε κορυφή – ή με κόντρα άνεμο- τα 200 μέτρα είναι ένα πολύ πρόωρο σπριντάρισμα.

Επίσης, αν τερματίζουμε σε κατηφόρα, τα 200 μέτρα είναι πολύ μικρό διάστημα για να επιτεθούμε επαρκώς.

Συμβουλή: Εκτιμάμε τον τερματισμό, βάση του χρόνου που γνωρίζουμε ότι το σώμα μας μπορεί να κάνει μια μέγιστη προσπάθεια. Σε έναν επίπεδο τερματισμό, 200 μέτρα σημαίνει 20-30’’ σπρινταρίσματος. Σε μια ανάβαση, αυτό μπορεί να σημαίνει την εκκίνηση του σπριντ στα τελευταία 100 μέτρα.

Επίλογος

Οι αγώνες δρόμου είναι απαιτητικοί. Ας ελπίσουμε ότι οι παραπάνω συμβουλές θα μας βοηθήσουν στους αγώνες.

Φυσικά δεν υπάρχει υποκατάστατο, από την αγωνιστική εμπειρία από πρώτο χέρι …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Check Also

Επιλέγοντας ελαστικά – 23, 25 ή 28 mm;

Για πολλά χρόνια, υπήρχε η (εσφαλμένη) εντύπωση ότι τα φαρδύτερα ελαστικά, ήταν πιο βαριά …