Οι μεγάλες ζέστες υποχώρησαν και έδωσαν την θέση τους σε μικρότερες μέρες, με περισσότερη υγρασία τα πρωινά, ανέμους και άστατο καιρό. Λέγεται φθινόπωρο, για όσους ξεχνούν την λέξη.
Οι προπονήσεις μειώθηκαν λίγο και οι δικαιολογίες ξεκίνησαν. «Δεν ξέρω τι να φορέσω», «Ίσως βρέξει…», «Δεν μπορώ μόνος μου με τόσο αέρα…» και συνεχίζεται.
Ας δοκιμάσουμε να τονώσουμε την αυτοπεποίθηση μας με πέντε (5) διαφορετικούς λόγους, για τους οποίους πρέπει να συνεχίσουμε να βγαίνουμε έξω.
1. Δεν υπάρχει ακατάλληλος καιρός, υπάρχει ακατάλληλο ντύσιμο
Ένα κλασικό ρητό της ποδηλασίας, αλλά πέρα για πέρα αληθινό. Σίγουρα, μπορεί να έχει αέρα, υγρασία ακόμα και βροχή κατά τη διάρκεια της προπόνησης μας. Ε και;
Ντυνόμαστε ανάλογα (και αν κάτι μας λείπει, τώρα είναι η ευκαιρία μας). Πάντα το αντιανεμικό μαζί, μπατζάκια/μανίκια, καπελάκι και καλύμματα στα πόδια σε περίπτωση βροχής.
2. Ο κρύος καιρός βοηθά στο κάψιμο λίπους
Επειδή η θερμοκρασία του περιβάλλοντος είναι χαμηλότερη, το σώμα καίει περισσότερο λίπος, ώστε να την διατηρεί στα επίπεδα που πρέπει.
Σύμφωνα με μελέτες, το σώμα μας διαθέτει ενεργό καφέ λιπώδη ιστό, που ενεργοποιείται με το κρύο. Η λειτουργία αυτού του ιστού είναι να παράγει ενέργεια για να ζεσταίνει το σώμα μας.
Γι αυτό και για μια δεδομένη διαδρομή με δεδομένη μέση ταχύτητα, θα κάψουμε περισσότερες θερμίδες.
3. Ο κρύος καιρός βοηθά στην αποφυγή κρυολογήματος
Λειτουργεί ακριβώς όπως το κολύμπι στους χειμερινούς κολυμβητές. Το σώμα θωρακίζεται και προσαρμόζεται στις εξωτερικές συνθήκες χαμηλότερης θερμοκρασίας, οπότε μειώνονται κατά πολύ οι πιθανότητες να αρρωστήσουμε (δοκιμασμένο!)
4. Είναι ωραία μαζί με φίλους
Καλό το γυμναστήριο ή το προπονητήριο, αλλά με μία μεγάλη διαφορά. Δεν μπορείς να ποδηλατείς παρέα με φίλους. Και αυτό ίσως είναι από τις μεγαλύτερες απολαύσεις, ιδιαίτερα όταν έρχεται η στάση με τον καφέ!
Επιπλέον, ο καιρός ακόμα και μέχρι τον Δεκέμβριο έχει καλές μέρες, σίγουρα καλύτερες από εκείνες του Αυγούστου, με τις υψηλές θερμοκρασίες.
5. Ποδηλατώντας στη φύση είναι πάντα καλύτερα!
Το πρώτο χειμώνα που δεν είχα προπονητήριο, αναγκαζόμουν να βγαίνω έξω συνέχεια. Δεν θυμάμαι πόσες φορές βράχηκα ή πάγωσα σε κάποια κατάβαση, λίγο πριν πέσει ο ήλιος.
Τον επόμενο χειμώνα, πήρα προπονητήριο, το οποίο με βοήθησε καλύτερα στην προπόνηση μου. Παρόλα αυτά, απεχθανόμουν το καταναγκαστικό πεταλάρισμα μέσα στο δωμάτιο και την αφόρητη ζέστη με ανοικτή την μπαλκονόπορτα.
Τώρα πλέον χρησιμοποιώ το προπονητήριο μόνο όταν βρέχει και βγαίνω με φίλους ακόμα και το χειμώνα. Γιατί; Γιατί είναι πάντα καλύτερα εκεί έξω…