Παρά όσα λέγονται και γράφονται για την ποδηλασία, μια από τις μεγαλύτερες γοητείες του αθλήματος είναι η ανάβαση. Απλώς σκεφτείτε την μυθική καριέρα ίσως του καλύτερου ανηφορίστα όλων των εποχών, Marco Pantani.
Ακόμα και σε μονοήμερα Μνημεία, όπως το Μιλάνο-Σαν Ρέμο οι αποφασιστικές αναβάσεις της Cipressa και του Poggio, ρυθμίζουν το τελικό αποτέλεσμα.
Ορθοπέταλο
Ορισμένες από τις διαφορές μεταξύ του να πεταλάρουμε καθισμένοι και να κάνουμε ορθοπέταλο είναι προφανείς: Το στροφάρισμα μας είναι χαμηλότερο, αλλά είμαστε σε θέση να παράγουμε υψηλότερη δύναμη, για σύντομες χρονικές περιόδους. Αυτή η διαφορά πιθανότατα προέρχεται από τη μεγαλύτερη χρήση του σωματικού βάρους και του κορμού μας.
Μόλις πρόσφατα, τα επιστημονικά όργανα είναι αρκετά φορητά και ασύρματα στο βαθμό που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο πεδίο για πραγματικές μετρήσεις. Οι αρχικές μελέτες ήταν κάπως αντιφατικές όσον αφορά τα ευρήματά τους σχετικά με την ποδηλατική οικονομία, τον καρδιακό ρυθμό και την κατανάλωση οξυγόνου.
Bouillod & Grappe 2018
Μια νέα έρευνα στο περιοδικό Journal of Sport Sciences (Bouillod and Grappe 2018) προσπάθησε να συγκρίνει την ποδηλασία σε όρθια ή καθιστή στάση, σε ελίτ ποδηλάτες κατά τη διάρκεια δοκιμών σε εξωτερικούς χώρους.
Η υπόθεση εργασίας τους ήταν ότι οι ποδηλάτες θα εναλλάσσονταν μεταξύ όρθιας και καθιστής στάσης, για να διατηρήσουν σταθερή ταχύτητα και ότι αυτό θα γινόταν με ποικίλη ισχύ εξόδου.
Η μελέτη
- 13 ελίτ ποδηλάτες πραγματοποίησαν μια δοκιμή για να καθορίσουν το VO2max (79,8 mL / kg / min) και Μέγιστη Αεροβική Ισχύς (6,3 W / kg). Οπότε μιλάμε για πολύ καλούς αθλητές!
- Σε μία συνεδρία, ο καθένας πραγματοποίησε 3 ατομικές χρονομετρήσεις (TT) σε ανάβαση 3 χλμ με μέσο όρο %, με 30΄ ενεργή αποκατάσταση. Οι αθλητές μπορούσαν να κάνουν ορθοπέταλο ή να ποδηλατήσουν όπως ήθελαν.
- Χρησιμοποιήθηκαν τα ίδια βατόμετρα για όλους και ένας φορητός αναλυτής για τη συλλογή μεταβολικών και άλλων φυσιολογικών μεταβλητών (πρόσληψη οξυγόνου, HR).
- Ένα αυτοκίνητο συνοδείας ήταν πίσω τους, σημειώνοντας πότε οι αθλητές άλλαζαν στάση στο ποδήλατο.
Τα αποτελέσματα
Ποια ήταν μερικά βασικά ευρήματα;
- Όλοι οι αθλητές έβαλαν τα δυνατά τους, λειτουργώντας μέσο όρο στο 94% του VO2max τους σε όλες τις προσπάθειες.
- Οι χρόνοι των διαδρομών ήταν κατά μέσο όρο 350 δευτερόλεπτα, με 22,4% σε ορθοπέταλο. Δυστυχώς, δεν δόθηκαν πληροφορίες σχετικά με το αν αυτό διέφερε μεταξύ των τριών δοκιμών για κάθε συμμετέχοντα.
- Ο μέσος όρος W / kg ήταν υπεύθυνος για το 89% της απόδοσης στο TT, ενώ το στροφάρισμα μόνο το 3,5%. Αυτό υποδηλώνει ότι η απόδοση ισχύος είναι πολύ πιο σημαντική από τη βελτιστοποίηση του πεταλαρίσματος ή της επιλογής γραναζιών στην απόδοση.
- Όπως αναμενόταν, η ροπή και η ισχύς αυξήθηκαν ενώ το στροφάρισμα μειώθηκε στο ορθοπέταλο. Η υψηλότερη απόδοση ισχύος και ροπής σήμαινε επίσης ότι το μηχανικό κόστος αυξήθηκε στο ορθοπέταλο.
- Αντίθετα, η ταχύτητα δεν διέφερε μεταξύ όρθιας και καθιστής στάσης. Αυτό υποδηλώνει ότι ο κύριος σκοπός του ορθοπέταλου, ήταν να διατηρήσει την ταχύτητα κατά τη διάρκεια πιο απότομων τμημάτων.
- Όσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια που έκαναν ορθοπέταλο, τόσο χαμηλότερο ήταν το στροφάρισμα τους. Αυτό υποδηλώνει ότι υπερβολικός χρόνος σε ορθοπέταλο, μπορεί πράγματι να μπλοκάρει την ανάβαση μας.
- Είναι ενδιαφέρον ότι τα VO2, HR και άλλα μεταβολικά μέτρα ΔΕΝ διέφεραν μεταξύ όρθιας και καθιστής στάσης. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την κοινή λογική ότι το ορθοπέταλο καταπονεί περισσότερο το σώμα.
Από την άλλη πλευρά, αυτό μπορεί να οφείλεται στη σχετικά μικρή προσπάθεια <6 λεπτών, εκ των οποίων αναλύθηκαν μόνο τα τελικά 4 λεπτά.
Ρυθμός ταχύτητας
Αυτό που φαίνεται πιο ενδιαφέρον ήταν ότι, ακόμη και με περισσότερο από το 1/5 του χρόνου, το μεταβολικό και το φυσιολογικό κόστος του ορθοπέταλου δεν αυξήθηκε, παρά την πολύ υψηλή αύξηση της παραγωγής ισχύος.
Μέρος της αύξησης ισχύος “σπαταλήθηκε” λόγω της αύξησης της αεροδυναμικής αντίστασης και επίσης των μηχανικών απωλειών (επιπλέον τριβή, ταλάντωση ποδηλάτου, αντίσταση κύλισης), αλλά το καθαρό αποτέλεσμα ήταν ότι η ταχύτητα διατηρήθηκε.
Γιατί η διατήρηση της ταχύτητας είναι μεγάλη υπόθεση; Γιατί ένα μεγάλο μέρος της ενέργειας στην ποδηλασία, «σπαταλιέται» για να φτάσουμε την μέγιστη ταχύτητα που επιθυμούμε. Αυτό συμβαίνει επειδή πρέπει να φτάσουμε ποδηλατώντας στην ταχύτητα του αγώνα όσο το δυνατόν γρηγορότερα, και είναι πολύ δύσκολο να κερδίσουμε ξανά το χρόνο αργότερα.
Επομένως, στη διάρκεια μιας ανάβασης, οποιαδήποτε πτώση της ταχύτητας θα μεγεθύνει το ποσό της ενέργειας που απαιτείται για να επιστρέψουμε στην προηγούμενη μας ταχύτητα.
Μόνο δύναμη
Ένα άλλο ενδιαφέρον εύρημα ήταν η απόλυτη κυριαρχία της μέσης ισχύος, όσον αφορά την εξήγηση του χρόνου ολοκλήρωσης TT. Αντίθετα, ο ρυθμός πεταλαρίσματος (και συνεπώς η επιλογή σχέσεων) είχε πολύ μικρότερο ρόλο.
Αυτό υποδηλώνει ότι οι βελτιώσεις θα πρέπει να προέρχονται από την αύξηση της ισχύος μαζί με τη διαχείριση του σωματικού βάρους, αντί να ψάχνουμε να βρούμε το ιδανικό στροφάρισμα.
Επίλογος
Η μελέτη δεν απαντά στο ερώτημα αν μπορούμε να βελτιώσουμε την τεχνική ανάβασης. Απαντά όμως σε 2 πράγματα:
- Την επόμενη φορά που θα αντιμετωπίσουμε μια σκληρή ανάβαση, εστιάζουμε στη διατήρηση μιας ομοιόμορφης ταχύτητας και
- Στα απότομα τμήματα της ανάβασης, χρησιμοποιούμε άφοβα το ορθοπέταλο μας (ακόμα και να χάνουμε σε στροφάρισμα).
Καλές αναβάσεις!