Δεν ήταν απλά ένα brevet. ‘Ηταν ΕΜΠΕΙΡΙΑ. Δεν ξέρω αν έχω ξαναδεί κοντά 40 άτομα σε μια τόσο μακρινή περιοχή (Καλπάκι Ιωαννίνων) δίχως ουδείς να είναι ντόπιος, που να βγάζουν τη διαδρομή τόσο όμορφα, τόσο στρωτά, τόσο αγόγγυστα…
Από τα πρώτα, παρθένας ομορφιάς 100χλμ (30 ελληνικά και 70 αλβανικά) όπου απλά χαζέψαμε, περάσαμε στο δεύτερο μέρος του μοντέρνου, του αναπτυγμένου και έπειτα στο τρίτο μέρος της απόλυτης εξοχής, της ηρεμίας, της νυκτερινής γαλήνης.
Αυτά τα πρώτα 100χλμ θα μείνουν στην ιστορία. Πράσινο τρελό, Αώος φανταστικός και ανάποδος (ρέει προς τον Βορρά) και οι Αλβανικές Άλπεις χιονισμένες με εντυπωσιακή κορυφογραμμή. Η παρέα ευδιάθετη, καθείς το ταξίδεψε με τους όρους και την όρεξή του. Και ξανά μαζί…
Το τερέν ευνοϊκό για εμάς τους μπαμπάτζικους μιας και είχε αρκετά ευθειακά κομμάτια και πολλά πάνω κάτω. Τα πόδια έδιναν ασταμάτητα δίχως να παλεύουν με τη βαρύτητα, αλλά με την αντίσταση του αέρα. Παρότι στο απέραντο ευθειακό Τεπελένι Γεωργουτσάτες ο αέρας ήταν κόντρα μάπα, δεν απασχόλησε καθόλου. Το σώμα έδινε…
Μετά την πρώτη ανάβαση 5χλμ, ήρθε ένα ακόμα ποίημα σε ένα μέρος με απίστευτο πράσινο, ποταμάκια και ένα κανάλι μαγευτικό στο ύψος του δρόμου. Άγιοι Σαράντα, ΙΧ πολυτελή, Μονακό αλβανικό και βουρ ξανά στις ήσυχες εξοχές προς Εξαμίλια και το φέρυ της αγάπης.
Κάπου εκεί σε ένα χωριουδάκι ένα κοριτσάκι κρεμασμένο στα κάγκελα. “Hello” φώναξε με την φωνούλα του. “Γεια σουυυυ” εγώ, και τότε ένα χαμόγελο λαμπερό σκάει και το γλυκό στοματάκι βγάζει με μία λαχτάρα ένα ήχο σαν τραγούδι “Ελληνεεεεες”. Ήταν από τα highlights της διαδρομής για μένα, μια σκηνή που θα μείνει…
Μακαρονάδα, πόδια σε μία πισινούλα για σβήσιμο και πορεία στο δειλινό σε ένα γρήγορο πάλι τερέν για να ανέβουμε ό,τι κατεβήκαμε πριν: 8χλμ όμορφα και ωραία υπό το φως των αστεριών. Οργασμικό…Το μυαλό μου ήταν σε μια απίστευτα γαλήνια κατάσταση και απλά ζούσα τη στιγμή, ήμασταν ήδη στο 250+.
Ξεκορφίζουμε και παίρνουμε την τελική πορεία προς Κακαβιά με βροχούλα σπρέι αλλά με αρκετά βρεγμένο δρόμο. Κάποιοι μπροστά μάλλον την έφαγαν καλά. Να μάθετε να μην τρέχετε… χαχαχα
Τελωνείο Κακαβιάς, μεσάνυχτα και βροχούλα. Ένας αστυνομικός να ρωτάει με απορία “Πού πάτε ρε παιδιά?” και ένα περιπολικό μετά να μας έχει από κοντά. Η Ελλάδα εκτός από τα πολλά σκυλιά, μάς υποδέχτηκε με 6χλμ πολύ στρωτής ανάβασης την οποία την πήγαμε τόσο γλυκά που ούτε καν την θυμάμαι… Κάπου εκεί ένας παπάρας Έλληνας λεωφορειατζής παρότι ο δρόμος ήταν φαρδύς, μάς πέρασε ξυστά πατώντας τη γραμμή της ΛΕΑ και μετά από 16,5 ώρες στο δρόμο έφυγε το πρώτο μεγάλο καντήλι.
Η πορεία θεοσκότεινη αλλά ήρεμη. Αρκετά κρύα και υγρή ωστόσο, αλλά και πάλι δεν με ζόρισε παρότι κοντομάνικος. Τα πόδια συνέχιζαν να είναι γεμάτα και ένιωθα αυτή την ωραία αισθηση πως μπορώ να πατήσω όπως θέλω.Για αυτό τρώμε. “Εξοικονομώ” που είπε και ο Άγγελος…
Συναντάμε πάλι το Καλαματιανό τρένο και πάμε βουρ για τον τερματισμό, στην αγκαλιά του Δάσκαλου. Πολύ καλός ποδηλατικός ρυθμός, λιγότερες από 13 ώρες πετάλι με τις υπόλοιπες 4,5 ώρες να είναι αυτές που μάς δίνουν την ταυτότητα του ποδηλατοτουρίστα…
Ένα υπέροχο 300άρι μόλις πέρασε στην ιστορία των brevet… Δεν έχω τρέξει πολλά, παρά μόνο το όμορφο 300άρι του ΠΟΚ. Άλλοι μπορούν να κρίνουν καλύτερα. Το ότι άνετα θα το έτρεχα ξανά ή ότι έμπειροι randonneurs με πολλές προσλαμβάνουσες το επέλεξαν, νομίζω το καθιστά ήδη κορυφαία επιλογή…
Δάσκαλε, ζωγράφισες, πολύς κόσμος κατάλαβε τι έχασε εκ των υστέρων, άλλοι πείστηκαν ότι αξίζει να το ζήσουν. Σκέψου το καλά το repeat. Αν και τα μοναδικά αξίζουν να μένουν μοναδικά, κάνε την εξαίρεσή σου…
Συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες. Νομίζω το ταξίδι άξιζε!
ΥΓ: Προσωπικά συγχαρητήρια στον απίστευτο Γιάννη, που μετά από σπασμένη ντίζα στα πρώτα μόλις 30χλμ έβγαλε τα υπόλοιπα 270χλμ με δύο σχέσεις: 50/17 και 34/17… ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ…
