Share on Facebook Share on Twitter Παρακολουθώντας ποδηλατικούς αγώνες στην τηλεόραση, όλα φαίνονται εύκολα. Οι αναβάσεις γίνονται χωρίς μεγάλη προσπάθεια, οι καταβάσεις χωρίς φόβο, οι επιθέσεις ξανά και ξανά, χωρίς κούραση. Ποιες είναι τελικά οι διαφορές ενός επαγγελματία ποδηλάτη από έναν χομπίστα; Πώς πετυχαίνουν αυτές τις αποδόσεις, πώς περιορίζουν το βάρος τους; Κάνουν λάθη στους αγώνες όπως κάνουμε κι εμείς; Ρωτώντας πάς στην πόλη, λέει μια παροιμία. Οπότε θέσαμε σε μερικούς επαγγελματίες, μερικές απλά αλλά βασανιστικές ερωτήσεις Phil Gaimon Επαγγελματίας ποδηλάτης 2009-2016, τελευταία με την Cannondale-Drapac Ε: Πόσο αυξομειώνεται το βάρος σας κατά τη διάρκεια του έτους; Πότε χάνετε βάρος και πότε προσπαθείτε απλώς να το διατηρήσετε; Πώς επιλέγετε το ιδανικό βάρος για τους αγώνες; Α: Τα περισσότεροι παιδιά βάζουν 2.5 έως 5 κιλά εκτός εποχής, και δεν νομίζω ότι κάποιος κυμαίνεται περισσότερο από αυτό. Η σεζόν των αγώνων διασκορπίζεται τόσο πολύ, ώστε δεν μπορεί κανείς να είναι ντεφορμέ. Δεν παίρνω περισσότερο από 2.5 κιλά [παραπάνω βάρος], γιατί θα φοβόμουν την προσπάθεια που απαιτείται για να το χάσω. Προσπαθώ να κόψω θερμίδες μόνο κατά την προπόνηση. Ορίζεις ένα στόχο βάρους για έναν αγώνα και εάν το φτάσεις ή όχι, μόλις απέχεις μερικές μέρες από τον αγώνα, είναι πολύ πιο σημαντικό να τροφοδοτείσαι σωστά και να είσαι έτοιμος να αγωνιστείς. Έχω ακούσει για μερικούς τύπους που χρησιμοποιούν αγώνες με εταπ για να χάσουν βάρος, αλλά νομίζω ότι οι περισσότεροι από εμάς φοβούνται περισσότερο το «σούρωμα». Για να επιλέξουν το ιδανικό τους βάρος, πολλοί αθλητές σκέφτονται: «Αν αυτό ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα μου, φανταστείτε πόσο καλά θα μπορούσα να έκανα αν ήμουν 1 κιλό ελαφρύτερος». Δεν λειτουργεί πάντα: Με 66 κιλά, είχα καλά αποτελέσματα, αλλά και με 69 κιλά είχα καταπληκτικά. Η καλύτερη μέθοδος είναι να κρατήσετε ένα ημερολόγιο εκπαίδευσης και να κοιτάξετε πίσω σε όλους τους αγώνες σας για να δείτε πόσο ζυγίζατε στο καλύτερο σας αποτέλεσμα. Αυτό θα πρέπει να είναι το ιδανικό σας βάρος. Ε: Πόσα σκασίματα χρειάζονται για να καταστρέψουν μια βόλτα; Α: Όσον αφορά στα σκασίματα, ο περιοριστικός παράγοντας δεν είναι πόσα σκασίματα θα πάθεις, όσο πόσες έξτρα σαμπρέλες έχεις. Πάντα έχω 2 σαμπρέλες τις περισσότερες ημέρες, 3 για βόλτες με πολλά χιλιόμετρα, χωματόδρομους και κακή τηλεφωνική λήψη. Μόλις φτάσω στο δεύτερο σκάσιμο, καλώ έναν φίλο να έρθει να με πάρει, γιατί ας το παραδεχτούμε, η προπόνηση έχει καταστραφεί. Εάν συνεχίζω, πιθανότατα θα με χτυπήσει ένα αυτοκίνητο. Πότε κάποιος συνεχίζει να ποδηλατεί, μετά από ένα δεύτερο σκάσιμο, εάν δεν χρειάζεται; Αν συνεχίζεις έστω και μετά τα 2 σκασίματα, νομίζω ότι προκαλείς τη μοίρα σου… Ε: Ποιο είναι το πιο συνηθισμένο λάθος στην προπόνηση που βλέπετε να κάνουν οι χομπίστες; Α: Παρατήρησα ότι πολλοί κάνουν μεγάλες προπονήσεις και επιτίθενται ο ένας στον άλλον στις αναβάσεις. Είναι μια καλή τακτική, αλλά σπάνια υπάρχει κάποια δομή. Θα εκπλαγείτε από τα κέρδη που μπορείτε να έχετε, αν προγραμματίζετε προπονήσεις συγκεκριμένου μήκους, με μίνι κύκλους και ενσωματωμένη αποκατάσταση. Και να επαναλαμβάνετε αυτές τις προπονήσεις κάθε εβδομάδα. Βρείτε έναν καλό προπονητή και θα μάθετε πώς να μεγιστοποιήσετε τον χρόνο σας και τι είστε ικανοί να καταφέρετε. Geraint Thomas Επαγγελματίας ποδηλάτης στην ομάδα της Sky Ε: Ποια προπόνηση σε ενοχλεί; Α: Δεν με ενοχλεί, αλλά θεωρώ αστείο ότι πολλοί από τους τύπους που βρίσκονται εδώ [νότια Γαλλία] πιστεύουν ότι εμείς στην Sky κάνουμε πάντα κάτι διαφορετικό ή τρελό. Ο Luke Row και εγώ ξεκινήσαμε μια φήμη ότι κάνουμε «ημέρες κρεμμυδιού», όταν το μόνο που κάναμε ήταν να τρώμε κρεμμύδια. Αρκετοί από τους επαγγελματίες το πίστευαν, πράγμα που ήταν πολύ αστείο. Στο τέλος της ημέρας, προπονούμαστε σκληρά, ξεκουραζόμαστε καλά, τρώμε καλά και αυτό είναι. Είναι απλά σκληρή δουλειά και νομίζω ότι μερικές φορές νομίζουν ότι πρέπει να κάνουμε κάποια τρελή νέα διατροφή ή τρελό νέο προπονητικό πρόγραμμα, αλλά είναι αρκετά απλό. Ε: Τι σκέφτεσαι εκείνη τη στιγμή όταν ξέρεις ότι πρόκειται να έχεις πτώση; Α: Σκέφτεσαι απλώς ότι «Σκατά!». Έχεις ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, όπου σκέφτεσαι « …αυτό θα πονέσει». Τα καλύτερα είναι εκείνα στα οποία βρίσκεσαι κάτω, πριν ακόμα να το καταλάβεις – δεν έχεις ούτε αυτό το κλάσμα για να το σκεφτείς. Στην μοτοσικλέτα [στο Giro] βρισκόμουν κάτω, πριν το καταλάβω. Σε εκείνο με τον [Rafal] Majka στον Γύρο Γαλλίας, βρέθηκε μπροστά μου και είχα αυτό το κλάσμα να σκεφτώ «Αυτό σίγουρα θα πονέσει, γιατί κάνουμε πάνω από 50 χαω σε αυτή την κατηφόρα». Δεν είναι καθόλου καλό. Είναι νομίζω ένστικτο το πώς πέφτει κάποιος. Συνήθως πέφτω αρκετά καλά. Αυτή η τελευταία πτώση, ήταν η πρώτη φορά που έχω σπάσει την κλείδα μου. Zdenek Stybar Επαγγελματίας ποδηλάτης στην Quick Step Floors και πρώην πρωταθλητής στο cyclo–cross Ε: Έχεις ποτέ χομπίστες μαζί σου, κατά τη διάρκεια της προπόνησης; Σε πειράζει? Α: Ναι, όταν έκανα προπόνηση στην Αμερική κατά τους χειμερινούς μήνες, είχα μερικούς χομπίστες μαζί μου. Έκανα προπόνηση πριν τον Γύρο της Καλιφόρνιας και ένας τύπος με ακολούθησε σε μια ανάβαση. Είχαμε μια καλή κουβέντα. Είχε φίλους που ήταν από την Καλιφόρνια. Αργότερα, όταν αγωνιζόμουν εκεί, αυτός και οι φίλοι του βρίσκονταν στο πλευρό του δρόμου, φωνάζοντας για μένα, ρωτώντας αν τους θυμόμουν. Μερικές φορές ποδηλάτες προσπαθούν να με ανταγωνιστούν όταν απλά προσπαθώ να κάνω μια προπόνηση. Άλλες φορές, όταν θέλω απλώς να ποδηλατήσω χαλαρά, θέλουν να με ανταγωνιστούν σε μια κατάβαση – τους λέω «Χαλαρώστε, βρισκόμαστε στους ανοιχτούς δρόμους». Αλλά μερικές φορές είναι δύσκολο να τους πεις. Ε: Ποιο είναι το πιο κοινό λάθος στην προπόνηση που βλέπεις να κάνουν οι χομπίστες; Α: Βλέπω πολλούς ποδηλάτες που κάνουν σκληρή προπόνηση τον Δεκέμβριο, κάνοντας 200 χιλιόμετρα κάθε μέρα, στην ουσία καταρρακώνοντας τον εαυτό τους. Προσπαθούν να συνεχίσουν τον Ιανουάριο και από τη στιγμή που αρχίζουν να αγωνίζονται, είναι πραγματικά κουρασμένοι. Πολλοί από αυτούς συμμετέχουν σε ομάδες, γεγονός που τους ενθαρρύνει να συνεχίζουν την προπόνηση, αλλά καταλήγουν να ακολουθούν τους άλλους παρά να εστιάζουν στην προπόνηση τους. Dean Downing Πρώην πρωταθλητής στο εθνικό πρωτάθλημα σιρκουϊ και προπονητής στην Trainsharp.com Ε: Ποιο είναι το πιο συνηθισμένο λάθος στην προπόνηση που βλέπετε να κάνουν οι χομπίστες; Α: Το κλασικό λάθος είναι οι ποδηλάτες που προπονούνται πολύ σκληρά, αλλά κάνουν λάθη στην τελική πορεία προς τον αγώνα, πετώντας μήνες μεγάλης προετοιμασίας σε μια στιγμή απερισκεψίας. Προπονούσα έναν χομπίστα, που ήταν νέος στην ποδηλασία. Ήθελε να συμμετάσχει σε ένα sportive [κάτι μεταξύ μπρεβέ και αγώνα] και προπονήθηκε πολύ σκληρά για αυτό. Ωστόσο, το προηγούμενο βράδυ συναντήθηκε με ένα παλιό του φίλο και πήγαν για μερικές μπύρες και ένα κάρυ. Δεν ποδηλάτησε καλά στο sportive και ήταν πραγματικά απογοητευμένος με το χρόνο του. Όταν του μίλησα για αυτό αργότερα, παραδέχτηκε ότι είχε υπερβολικά πολλές μπύρες και αισθάνθηκε άσχημα όσο κράτησε ο αγώνας. Είναι κρίμα – πέταξε έξι μήνες καλής προετοιμασίας και σκληρής δουλειάς σε μια νύχτα που συμπεριφέρθηκε απερίσκεπτα.
