Share on Facebook Share on Twitter Μία υπέροχη, φθινοπωρινή βόλτα-ανάβαση στον υπέροχο ανατολικό Κίσσαβο, από το ύψος της θάλασσας έως τα 1.520μ -για τα ατίθασα άλογα- ή έως τα 1.060μ για το λοιπό γκρουπ -επιλογή που μας έφερε σχεδόν όλους κοντά στον καφέ, στη συνέχεια… Το υπέροχο της ημέρας, πέρα από τη διαδρομή, ήταν αυτοί οι άνθρωποι που βγήκαν από τα συνηθισμένα και αποφάσισαν να οδηγήσουν ένα σκασμό χλμ ώστε να ζήσουμε αυτή την ομορφιά που ζήσαμε. Στιγμές κουκλίστικες που συνιστούν παρακαταθήκη για το σεντούκι των Αναμνήσεων… Τα σέβη μου για αυτό… —————————————————————- Έχοντας τον Σταυρίκο μαζί μου από την προηγούμενη ημέρα οδεύαμε προς το ορμητήριο στους Νέους Πόρους… -Στράτο, ποιοι θα είμαστε? -Φιλαράκι, δεν έχω ιδέα αλλά υποθέτω πως θα είμαστε καμιά 10-15 άτομα… Φτάνουμε στο σημείο συνάντησης, μας πιάνει νευρικό γέλιο χαράς. -Σταυρίκο, τρέχει καμιά διοργάνωση ρε συ? χαχαχα Καμιά 10αριά ΙΧ και καμιά 30αριά ποδηλάτες ήδη εκεί, έτοιμοι, λαδωμένοι, συγυρισμένοι… Ω ρε γλέντι… Κατερίνη, Καστοριά, Πτολεμαΐδα, Σέρρες, Θεσσαλονίκη, Πολύκαστρο, Πυργετός…μια αγκαλιά…ένα τσιγάρο δρόμος… ————————————————————- Η βόλτα μας ξεκίνησε μέσα από το γαλήνιο Δέλτα του Πηνειού έχοντας ορίζοντα όμορφο και τον κώνο του Κίσσαβου να περιμένει μπροστά μας. Η γέφυρα του Παλαιόπυργου, ακόμα εκεί πληγωμένη από τον Daniel, την περπατήσαμε για να περάσουμε απέναντι. Το κλου της ημέρας ήταν αυτά τα νέα, υπέροχα, ασφαλτοστρωμένα 6χλμ μέσα στο Δέλτα που μας έδωσε την ευκαιρία να αποφύγουμε τον βαρετό κεντρικό Ομόλιου-Στομίου. Και κάπου εκεί ξεκινάει η ανάβαση, 28χλμ για τους λεβέντες που θα το πήγαιναν έως το τέρμα του βουνού και περίπου 16 για όσους θα πήγαιναν έως τον αυχένα. Οι πρώτοι θα χτυπούσαν μια ωραία 100άρα με 1850μ υψομετρικά και οι δεύτεροι 85χλμ με σχεδόν 1.300μ υψομετρικά. Καθείς με το ρυθμό του, ελεύθερα και όμορφα, δίχως ανούσιους ανταγωνισμούς και γκαϊλέδες. Τα πετάλια βρήκαν αυτομάτως το ταίρι τους και απόλαυσαν μια διαδρομή ονειρική με χρώματα πλούσια και ησυχία που γοητεύει… Όλοι χαρούμενοι, όλοι μέσα στο πετσί της όμορφης ποδηλασίας. Στον αυχένα, στα 1.060μ έφτασαν άπαντες. Η…δροσιά, αλλά κυρίως ο αέρας έδειχνε πως όσοι πάνε να ανέβουν το δεύτερο σκέλος, στον κώνο του Κίσσαβου, θα ζήσουν μια μικρή περιπέτεια.Τα ζωηρά άλογα ανέβηκαν. Οι λοιποί, σκεπτόμενοι και τους χρόνους αποφασίσαμε να κατηφορίσουμε στη θάλασσα στο Στόμιο για το όμορφο καφεδάκι μας…άλλωστε όταν εμείς φτάσαμε στον αυχένα, οι αποφασισμένοι θα ήταν ήδη κοντά στον τερματισμό στα 1.520μ. Οπότε έτσι θα είχαμε την ευκαιρία να είμαστε όλοι στον καφέ κάτω στη θάλασσα… ——————————————————————- Έτσι και έγινε.Στήσαμε το τραπέζι του γαμπρού στο καφέ και μετά το φανταστικό βουνό, απολαύσαμε τη θάλασσα στα πόδια μας. Στιγμές πληρότητας… Η επιστροφή ήταν ίδια μέσω του Δέλτα και ομοίως απολαυστική. Έδειχνε ότι και με τον καιρό τα είχαμε βρει, μιας και εκείνη τη στιγμή έδειχνε να φορτώνει καλά στα πέριξ. Τερματισμός με ουράνιο τόξο και μια μεγάλη παρέα έτοιμη και ανυπόμονη για την επόμενη συνάντηση… Αυτές οι γύρες, αυτά τα παιδιά, στιγμές ατόφιας, παρεΐστικης ποδηλασίας. Μέσα από την καρδιά μου πολλά ευχαριστώ για αυτή την απροσδόκητη αποδοχή της πρόσκλησης. Η χαρά μου ήταν εξαιρετικά μεγάλη για αυτό και απόλαυσα και το ποδήλατο ακόμα περισσότερο (δίχως ίχνος πόνου). Εις το επανιδείν!
