Το υψηλότερο ασφάλτινο πέρασμα της Ελλάδας στα 1.900 μέτρα. Όπως είπαν κάποιοι: “Το ιερό δισκοπότηρο για μηχανόβιους και ποδηλάτες!»

Ήταν μια βόλτα στόχος για την τριμελή παρέα μας. Φάνταζε ως κάτι το ακατόρθωτο, ως μία υπερβατική απόπειρα… Τρεις χομπίστες με εντελώς διαφορετικό προφίλ: Ο Σωτήρης, ο Αντώνης, ο Στράτος. Οι δύο, έμπειροι στα βουνά είτε ως δυνατοί σκιέρ είτε ως πεζοπόροι, και πλέον δυνατοί και έως ποδηλάτες. Ο τρίτος, ένας άναρχος, αθλούμενος χομπίστας που προσπαθεί να βρει τον παλιό καλό ποδηλατικό του εαυτό μετά από αποχή πολλών ετών…

Ο σχεδιασμός

Σχεδιάσαμε μία διαδρομή που περιλαμβάνει τα 3/5 του μπρεβέ της Ηπειρωτικής Πίνδου, το οποίο είναι αναμφισβήτητα το πιο απαιτητικό από πολλές απόψεις. Τα 6.000+ μέτρα θετικής υψομετρικής διαφοράς λένε πολλά…

Η διαδρομή μας θα είχε αφετηρία το Ανήλιο Μετσόβου. Αναλυτικά, η διαδρομή περιελάμβανε:

  • Μια αρκετά δυνατή ανάβαση 10χλμ προς τη Μάντρα Χόντζα,
  • Κατάβαση προς το Χαλίκι,
  • Ανάβαση προς τον Μπάρο -από τα βόρεια- απόστασης 11 χλμ και με πολύ δυνατές κλίσεις,
  • Κατάβαση προς Ματσούκι και στη συνέχεια προς τον Καλαρρύτικο ποταμό,
  • Μια μεγάλη ανηφόρα προς τον Μπάρο εκ νέου -από τα δυτικά αυτή τη φορά- και από το χαμηλότερο σημείο της βόλτας (στα 535 μέτρα υψόμετρο στον Καλαρρύτικο ποταμό) συνολικής απόστασης 21χλμ και με κλίσεις που πραγματικά σε κάποια σημεία ήταν εξουθενωτικές,
  • Κατάβαση προς την διασταύρωση της Ανθούσας και έπειτα
  • Την τελευταία ανάβαση 7χλμ με πιο ήπιες κλίσεις αυτή τη φορά (5-8% κυρίως) προς τη Μάντρα Χόντζα από τα νότια.

Η διαδρομή θα ολοκληρωνόταν με κατάβαση μέσα στο δάσος και κατάληξη στο Ανήλιο Μετσόβου, όπου είχαμε παρκάρει τα αυτοκίνητα.

Αφού προετοιμάσαμε σώμα και μυαλό με διάφορες απαιτητικές βόλτες σε πανέμορφα μέρη της χώρας, ξεκινήσαμε για το στόχο μας. Διανυκτέρευση στο Μέτσοβο από την προηγούμενη της βόλτας για να είμαστε έτοιμοι και για να ξεκινήσουμε νωρίς, μιας και φαίνονταν πως θα είχε καύσωνα ακόμα και σε αυτό το υψόμετρο. Άλλωστε αναμένονταν να είμαστε πάνω στη σέλα για πολλές ώρες και σίγουρα δεν θέλεις να σε πιάσει νύχτα σε αυτά τα μέρη.

Η εκκίνηση

Παίρνουμε το πρωινό μας, φορτώνουμε τα ποδήλατα, πάμε στο Ανήλιο και ξεκινάμε την περιπέτεια.  Όλοι είχαμε έναν έκδηλο ενθουσιασμό για το εγχείρημα, παρότι γνωρίζαμε την υψηλή δυσκολία του.

Passo di Baro - Το ορεινό σύνορο Θεσσαλίας - Ηπείρου
Ανάβαση προς Μαντρί Χόντζα

Η φύση μάς χαμογέλασε με το καλημέρα… Δάσος, ανοιχτός ορίζοντας, βουνοκορφές να ξεμυτίζουν από κάθε μεριά. Δέος… Στρωτά και όμορφα, με πειθαρχία και φειδώ, ανηφορίζαμε την πρώτη μας ανάβαση. Κάθε μέτρο άξιζε να σταματήσεις να βγάλεις και μια διαφορετική φωτογραφία.

Φτάνουμε στη ράχη και αμέσως βλέπουμε από την άλλη μεριά της πλαγιάς το Χαλίκι από ψηλά… Ελβετική εικόνα, δίχως υπερβολή. Ήμασταν σαν παιδιά έξω από το ζαχαροπλαστείο… Κατάβαση με προσοχή μιας και αρκετά κομμάτια του δρόμου είτε είχαν καθιζάνει είτε είχαν θρυμματισμένες πέτρες από τις κατολισθήσεις, νούμερο ένας κίνδυνος για τις σαμπρέλες μας, όπως και αποδείχτηκε πεντάκις…

Στάση στην πηγή στο Χαλίκι και ετοιμασία για την κυρίως ανάβαση προς τον Μπάρο… Κατηφορίζουμε για λίγο και φτάνουμε στη διασταύρωση της Ανθούσας, όπου πηγαίνοντας ανατολικά καταλήγεις στον Κόζιακα και τα χωριά των Τρικάλων και πηγαίνοντας δυτικά πας για τον μεγάλο Μπάρο.

1η ανάβαση Μπάρου

Ξεκινάμε και απολαμβάνουμε… Μηχανές περνούν και μας χαιρετούν, αγροτικά επίσης εμφανίζονται αραιά και που. Καλό σημάδι αυτό. Δεν θες να είσαι τελείως μόνος σε τέτοια μέρη… Μέσα στα έλατα απολαμβάνουμε τη θέα.

Το άνοιγμα του Μπάρου το βλέπαμε από χαμηλά, μια ψευδαίσθηση ότι ήταν κοντά. Δεν ήταν, όμως… Απανωτά πέταλα πολύ υψηλών κλίσεων όλο και μας έφερναν πιο κοντά. Τοπίο σεληνιακό, εικόνες μοναδικές… Κάθε κουρσάς –και μη- πρέπει να το ζήσει αυτό.

Σφίγγουμε τα δόντια για τα τελευταία δύο πέταλα που ήταν αδυσώπητα. Σλάλομ μέσα από πέτρες και συγκέντρωση. Φτάνει ο καθένας με το ρυθμό του στο πρώτο ορόσημο της βόλτας. Η διαφορά στο γρανάζωμα της δικής μου κασέτας (25άρι το μεγαλύτερο γρανάζι) με των άλλων δύο φίλων (είχαν 32άρια ) δεν μας άφηνε να πάμε παρέα. Ήταν απλά αδύνατο έχοντας να διαχειριστείς μια τόσο γερή ανηφόρα.

Χαρά, δέος, ενθουσιασμός… Στον Θεό! Πανόραμα 360 μοιρών… Δεν μιλάς… Απλά ρουφάς εικόνες…  Φτάνεις εκεί με την ψυχή σου και με τα πόδια σου… Το κατέκτησες… Για κάποιους μπορεί να είναι απλά μια δυνατή προπόνηση. Για εμάς – 3 χομπίστες ποδηλάτες 58, 54 και 40 ετών – ήταν σίγουρα ένα κατόρθωμα!

Κατάβαση προς Ματσούκι

Βλέπαμε από ψηλά το ρέμα στο οποίο θα έπρεπε να κατέβουμε. Βλέπαμε την απέναντι πλευρά που θα έπρεπε να ξανανέβουμε κάνοντας έναν κύκλο και καταλήγοντας ξανά στον Μπάρο. Ο καθένας έκανε τις σκέψεις του…

Χωριό Ματσούκι, για καφεδάκι σε μία βεράντα καφενείου όπου μία κυρία βγαίνοντας μας κοίταξε αιφνιδιασμένη. Υδροδοσία από πηγή και συνέχεια της κατάβασης.

Μέσα στο χωριό είδα την πιο τρομακτική κατάβαση που έχω κάνει ποτέ μου. Τα τακάκια μου ήταν ως τη μέση φαγωμένα. Σε αυτόν τον γκρεμό απλά δεν με σταματούσαν. Πρώτη φορά που κατεβήκαμε κάνοντας κορδέλες για να ανακόψουμε την κλίση… Δόξα τω Θεώ, φτάνουμε στην πρώτη σιδερένια γέφυρα της βόλτας, στον καταρράκτη Καμήλι. Συνεχίζουμε με μικρά αλλά απότομα ανεβάσματα και τελικά πέφτουμε στο ρέμα, στον Καλαρρύτικο ποταμό, το πιο χαμηλό σημείο της βόλτας μας.

Πλέον, ξέρουμε ότι είμαστε ακριβώς στη μέση της διαδρομής και μπροστά μας έχουμε μία ανάβαση-τέρας 21χλμ με κλίσεις δυνατές και πιο δύσκολη από την αντίστοιχη ανάβαση από την άλλη μεριά… Η ζέστη είναι ανυπόφορη, αλλά η θέληση όλων μας υπερπηδούσε κάθε αντιξοότητα.

2η ανάβαση Μπάρου

Είμαστε εκεί, ανηφορίζοντας από το ρέμα, κάτι που σημαίνει ότι ξεκινάμε με ξύλο και κλίσεις δυνατές. Ως τη Μονή Κηπίνας πραγματικά λιώσαμε. Ήταν μια απόσταση κοντά στα 2 χλμ –αν μέτρησα καλά- που δεν είδα στο κοντέρ να αναγράφει κάτω από 12% κλίση…Έδειξε έως και 20%… Την κλίση την κατάλαβα καλά, ωστόσο όταν σηκώθηκα αναγκαστικά για ορθοπέταλο και από τη δύναμη που αναγκάστηκα να βάλω για να τσουλήσω, σπίναρε ο πίσω τροχός.

Passo di Baro - Το ορεινό σύνορο Θεσσαλίας - Ηπείρου
Μονή Κηπίνας

Επειγόντως στάση στη Μονή για νερό. Ο Σωτήρης «έσβησε» τα πόδια του μέσα στην πηγή. Ξέρει ο παλιός… Συνέχεια προς Καλαρρύτες για μεγάλη στάση και φαγητό…οπωσδήποτε… Οι υψηλές κλίσεις δεν μας ξεχνούσαν ποτέ. Η ζέστη χτυπούσε ανελέητα. Ο δρόμος επίσης… Φτάνουμε… Ποδαράτο έως την πλατεία του χωριού, όπου πλέον μας βγαίνει η διάθεση για πολύ χαβαλέ, βλέποντας πως το «έχουμε»!

Καλαρρύτες

Συνέχεια για το υπόλοιπο κομμάτι, Καλαρρύτες – Μπάρος… Έχουμε διανύσει ήδη τα 10 χλμ και μας μένουν άλλα 11 έως τον Μπάρο… Στωικά, με συγκέντρωση, με ρυθμό… Ο καθένας πλέον έχει τον τρόπο του…

Passo di Baro - Το ορεινό σύνορο Θεσσαλίας - Ηπείρου
Ανάβαση Καλαρρύτες- Μπάρος

Εγώ έχω αρχίσει να νιώθω ότι θέλω να τελειώσει. Βάζω τη μουσική μου, για να μπω στον κόσμο μου και ξεμακραίνω. Σωτήρης και Αντώνης σταθερά μαζί. Ανασυγκροτήσεις ανά διαστήματα και πάλι τα ίδια. Μεγάλη εντύπωση μας έκανε το θέμα των τσοπανόσκυλων. Τσοπανόσκυλα με δίπλωμα. Απλά σε συνόδευαν εκτός περιοχής. Από τα τόσα που είδαμε, μόνο μία φορά ήταν κάπως επικίνδυνη και αναγκαστήκαμε να κατέβουμε, αλλά οι τσοπάνηδες είναι εκεί να βοηθήσουν άμεσα.

Μέσα στην εξάντληση και τη συγκέντρωση δεν πρόλαβα καν να φοβηθώ όταν είδα ένα αρκουδόσκυλο να στρίβει το κεφάλι και να ανοίγει το στόμα για να δαγκώσει τον πίσω τροχό μου. Μία φωνή τα μάζεψε και συνεχίσαμε.

Πλησιάζουμε στον Μπάρο. Τον βλέπουμε ώρα τώρα από τον ανοιχτό ορίζοντα. Τα πέταλα μας φέρνουν κοντά στην κορυφή και μετά μας ξεμακραίνουν… Κάπου εκεί το μυαλό μου στρίβει… Κατεβάζω 3 σχέσεις και σηκώνομαι να το τελειώσω…

Φτάνω στον Μπάρο και φεύγω να κάτσω στην πέτρα που αναγράφει «Προς Καλαρρύτες», για να ηρεμήσω, να φάω, να βρω τα συγκαλά μου. Φτάνουν και τα παιδιά, ωραίοι, έμπειροι, ψύχραιμοι, έχοντας μαζεμένη κούραση, αλλά πραγματικά ωραίοι…

Λέμε τα δικά μας. Ξέρουμε ότι μας μένει μία ακόμα ανάβαση 7 χλμ. Στα βόρεια φαινόταν καταιγίδα, εκεί όπου θα πηγαίναμε.Πλέον ξεκινάω τα μαθηματικά γιατί μας πίεζε και το κεφάλαιο «Χρόνος». Οι 5 αβαρίες μας έφαγαν πολύ χρόνο. Ποδηλατικά πηγαίναμε καλά, τηρουμένων των αναλογιών και της ζέστης.

Μπάρος, απογευματινή καταιγίδα

Μια κουβέντα από το Σωτήρη που πλέον με ξέρει πολύ καλά –μιας και τον άνθρωπο τον καταλαβαίνεις και τον μαθαίνεις όταν είναι στα ζόρια του και εκείνος κατάλαβε ότι είχα φλιπάρει- ένα αγκάλιασμα φιλικό και ένα τζελάκι, μου έδωσαν δύναμη να συνεχίσω με πιο καθαρό μυαλό. Στο σώμα ήμουν καλά…

Κατάβαση Ανθούσας και τελική ανάβαση

Κατάβαση με προσοχή προς τη διασταύρωση της Ανθούσας και την τελική ανάβαση από Χαλίκι προς Μαντρί Χόντζα. Λίγα απόνερα της καταιγίδας μας δρόσισαν. Ο δρόμος δύσκολος, απαιτούσε προσοχή. Πετρούλες παντού… Σκας σαμπρέλα εκεί που δεν το περιμένεις…

Χαλίκι και πάμε για το την τελευταία ανάβαση. Πάμε καλά, είμαστε καλά… Ο Αντώνης σαν να έχει «άγνοια κινδύνου» πάει τη βόλτα σαν να είναι παραλιακή. Ο Σωτήρης έχοντας φορτωμένο ποδήλατο και πολύ έξτρα βάρος σταθερός και ψύχραιμος όπως πάντα… Εγώ όντας ξανά καλά, ανεβαίνω με αρκετά καλό ρυθμό και φτάνω στη ράχη. Τελειώσαμε…

Περιμένω τα παιδιά και όταν πλέον φτάνουν κατηφορίζουμε όλοι μαζί για το τέλος. Μέσα από το ανήλιο δάσος, έχοντας ήδη κρυώσει νιώθω τα σαγόνια να τρέμουν… Η κατάβαση όμως ήταν παιχνιδιάρα και ο Σωτήρης την πήγε όπως πρέπει… Και εγώ μαζί του… Ο Αντώνης πιο φειδωλά ακολουθούσε.

Επίλογος

Τα καταφέραμε! Καταιγισμός συναισθημάτων, ενδορφίνες στο έπακρο. Εκτίμηση για την τέλεια ποδηλατική συνύπαρξη: Μόνος του δεν θα το έκανε κανείς μας. Και οι 3 όμως μαζί, το κάναμε και έχοντας διαχειριστεί τα πάντα όπως πρέπει.

Η ηρεμία και ψυχραιμία στις άλλες 2 αβαρίες που μας προέκυψαν λίγο πριν το τέλος λέει πολλά για το ποιόν της ομάδας, όταν έχεις στα πόδια σου 110χλμ με 3900 δύσκολα υψομετρικά και με το φως της ημέρας να σε αποχαιρετάει σιγά σιγά…

Είμαστε εδώ…και το ζούμε…

Καλέ μου φίλε Σωτήρη, Αντώνη μαχητή. Σας ευχαριστώ,τιμή μου να ποδηλατώ μαζί σας.

ΥΓ1: Τον θαυμασμό μου στους ποδηλάτες που φέρνουν εις πέρας μπρεβέ σαν αυτό της Ηπειρωτικής Πίνδου…

ΥΓ2: Προς τους διοργανωτές του μπρεβέ: ίσως πρέπει να γίνει κάποια συνεννόηση με τον τσοπάνη στο πρώτο μαντρί που συναντάς μετά το Ανήλιο. ΑΥΤΑ τα σκυλιά δεν θέλει να τα βρει κάποιος μπροστά του, μόνος του και επιστρέφοντας από εκεί νύχτα…

Τους ποδηλατικούς μου χαιρετισμούς

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.