Share on Facebook Share on Twitter Λες στον εαυτό σου ότι δεν θα βρέξει. Είσαι ποδηλάτης. Είσαι γενναίος. Έχεις δει και χειρότερα. Προετοιμάζεσαι ψυχολογικά, παίρνεις μαζί και ένα αδιάβροχο και ξεκινάς! 1ο στάδιο: «Μάλλον είναι απλά ομίχλη» Ξεκινάμε στεγνοί, με αυτοπεποίθηση. Οι δρόμοι είναι λίγο υγροί, σίγουρα, αλλά λες στον εαυτό σου ότι είναι δροσιά. Αισιόδοξη δροσιά. Νιώθεις μια σταγόνα βροχής. Μετά δύο. Κοιτάς τον ουρανό σαν να σε πρόδωσε προσωπικά. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Απλά μια ψιχάλα. Λες πράγματα όπως: «Δεν είναι κανονική βροχή». «Νομίζω ότι θα περάσει». «Έτσι κι αλλιώς, τα ελαστικά μου κρατάνε στο βρεγμένο». Κάπως έτσι αρχίζει η πρώτη μας σωστή φθινοπωρινή βόλτα με βροχή – μια βαθιά συναισθηματική, σωματικά υγρή εμπειρία που μας αφήνει μεταμορφωμένους, πληγωμένους και αμφισβητώντας όλες τις επιλογές της ζωής μας. 2ο στάδιο: «Είμαι ήδη εδώ έξω» Βρέχει τώρα. Σωστά. Σταθερά. Είμαστε βρεγμένοι εδώ και 20 λεπτά. Και εδώ αρχίζει η διαπραγμάτευση με το σύμπαν: «Αν καταφέρω να φτάσω στο καφέ χωρίς να πέσω, θα αντικαταστήσω επιτέλους τα τακάκια των φρένων». «Αν δεν πάθω λάστιχο, θα καθαρίσω το σύστημα μετάδοσης κίνησης σήμερα». «Αν επιβιώσω από αυτή την κατάβαση, θα σταματήσω να κοροϊδεύω τους ποδηλάτες που κάνουν προπονητήριο!» Σκεφτόμαστε φυσικά να γυρίσουμε πίσω, αλλά είμαστε μακριά από το σπίτι πλέον. Έτσι, συνεχίζουμε να ποδηλατούμε, τροφοδοτούμενοι από πείσμα και τη μακρινή ελπίδα ενός στεγνού δρόμου, που δεν έρχεται ποτέ. 3ο στάδιο: «Το μαξιλαράκι μου είναι σφουγγάρι» Πλέον, είναι όλα μούσκεμα. Τα γάντια, τα παπούτσια, η ίδια μας η ψυχή! Το ακριβό μας σορτσάκι έχει μετατραπεί σε σφουγγάρι, παγώνοντας τον κ@λ@ μας. Αλλάζουμε δύσκολα ταχύτητες και ακούμε την αλυσίδα να διαμαρτύρεται. Η απελπισία μας κυκλώνει. Αναρωτιόμαστε τι κάνουν οι μη ποδηλάτες φίλοι μας. Απάντηση: ζεστά, στεγνά πράγματα. 4ο στάδιο: «Νομίζω ότι το αγαπώ αυτό» Κάτι αλλάζει. Ίσως είναι η αδρεναλίνη. Ίσως είναι παραλήρημα. Κάτι μέσα στο κεφάλι σου. Αλλά ξαφνικά – νιώθεις ζωντανός. Είσαι μούσκεμα, παγωμένος, καλυμμένος με σπρέι και χαμογελάς σαν μανιακός. Γέρνεις στις στροφές σαν να είσαι σε αγωνιστική μηχανή. Πλατσουρίζεις μέσα σε λακκούβες επίτηδες. Αρχίζεις να φωνάζεις πράγματα όπως «Αυτό είναι ποδηλασία!» σε κανέναν συγκεκριμένο. Και αισθάνεται καταπληκτικά. 5ο στάδιο: «Δεν θα το ξανακάνω ποτέ αυτό» Τελικά, η βόλτα τελειώνει. Μπαίνουμε σπίτι και μας καλωσορίζει μια εκπληκτική ζέστη. Νοιώθουμε σαν να προσεδαφιστήκαμε από το φεγγάρι… Πετάμε στο πάτωμα όλα τα μουσκεμένα ρούχα μας και μπαίνουμε στο μπάνιο. Τι συναίσθημα κι αυτό μετά από όλη αυτή την «ταλαιπωρία»… Φτιάχνουμε κάτι ζεστό να πιούμε και τυλιγόμαστε με κάθε στεγνό ρούχο που βρίσκουμε εύκαιρο. Σκεφτόμαστε τι περάσαμε και λέμε στον εαυτό μας «Ποτέ ξανά!» Όμως ξέρουμε, βαθιά μέσα μας…Θα το ξανακάνουμε την επόμενη εβδομάδα.
